Sandra zat op een rustige ochtend met een kop thee bij het raam en keek terug op het afgelopen jaar. Het was een jaar geweest van vragen stellen, keuzes maken en vooral: leren. Haar leer- en groeiplan lag open voor haar op tafel, niet als een verplicht document, maar als een persoonlijk kompas.
Aan het begin van het traject had Sandra duidelijk opgeschreven waar ze tegenaan liep. Ze merkte dat ze inhoudelijk sterk was, maar soms twijfelde aan haar eigen stem. Ze wilde leren om met meer vertrouwen haar ideeën te delen, beter prioriteiten te stellen en bewuster samen te werken met anderen. Niet omdat het moest, maar omdat ze voelde dat daar haar volgende stap lag.
Stap voor stap begon ze aan haar plan. Ze volgde gerichte trainingen, vroeg actief feedback aan collega’s en durfde nieuwe verantwoordelijkheden op zich te nemen. Soms ging het met vallen en opstaan. Een presentatie die niet liep zoals gehoopt, een gesprek dat ze achteraf anders had willen voeren. Maar juist die momenten werden waardevolle leermomenten. In plaats van zichzelf te veroordelen, leerde Sandra te reflecteren: Wat ging goed? Wat kan ik volgende keer anders doen?
Gaandeweg merkte ze verandering. Ze nam vaker het initiatief, sprak zich duidelijker uit en voelde zich zekerder in haar rol. Wat haar het meest verraste, was dat groei niet alleen zat in nieuwe vaardigheden, maar ook in mildheid voor zichzelf. Ze leerde dat ontwikkelen geen rechte lijn is, maar een proces van bewust proberen, bijstellen en doorgaan.
Aan het einde van het jaar sloeg Sandra haar leer- en groeiplan weer dicht. Niet omdat het af was, maar omdat het zijn doel had gediend. Het had haar geholpen richting te geven aan haar ontwikkeling. Met een glimlach wist ze: dit is niet het einde van haar groei, maar juist een stevig fundament voor wat nog komt.